اين سوره مكي است و 96 آيه دارد.
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ |
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿1﴾ |
| هنگامی که آن واقعه بزرگ (قیامت) واقع میگردد.
|
| لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿2﴾ |
| که در وقوعش هیچ کذب و جای هیچ شک و ریب نیست.
|
| خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ ﴿3﴾ |
| آن روز (قومی را به دوزخ) خوار و ذلیل کند و (طایفهای را به جنّت) سربلند و رفیع گرداند.
|
| إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا ﴿4﴾ |
| آنگاه که زمین شدید به حرکت و لرزه در آید.
|
| وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ﴿5﴾ |
| و کوههای سخت متلاشی شوند.
|
| فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا ﴿6﴾ |
| و مانند ذرّات گرد در هوا پراکنده گردند.
|
| وَكُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً ﴿7﴾ |
| و شما خلایق بر سه دسته مختلف شوید.
|
| فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿8﴾ |
| گروهی راستان، اصحاب یمین باشند که چقدر حالشان (در بهشت ابد) نیکوست!
|
| وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿9﴾ |
| و گروهی ناراستان، اصحاب شومی و شقاوتند که چقدر روزگارشان (در دوزخ) سخت است.
|
| وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ ﴿10﴾ |
| و (طایفه سوم) آنان که (مشتاقانه در ایمان) بر همه پیشی گرفتند و (در اطاعت خدا و رسول) مقام تقدم یافتند.
|
| أُولَٰئِكَ الْمُقَرَّبُونَ ﴿11﴾ |
| آنان به حقیقت مقربان درگاهند.
|
| فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿12﴾ |
| آنان در بهشت پرنعمت جاودانی متنعّمند.
|
| ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿13﴾ |
| آنها جمعی بسیار از امم پیشینیان هستند.
|
| وَقَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿14﴾ |
| و عدّه قلیلی از متأخّران (یا بسیاری از مقدّمان امّت محمّد ص و قلیلی از مردم آخر زمان این امّت باشند).
|
| عَلَىٰ سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ ﴿15﴾ |
| آنان بر سریرهای زربفت مرصّع به انواع جواهر تکیه زنند.
|
| مُتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ ﴿16﴾ |
| همه (شادان) با یاران و دوستان رو به روی یکدیگر بر آن سریرهای عزّت مینشینند.
|
| يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ ﴿17﴾ |
| و پسرانی زیبا که حسن و جوانیشان همیشگی و ابدی است گرد آنها به خدمت میگردند.
|
| بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ﴿18﴾ |
| با کوزهها (ی بلورین) و مشربهها (ی زرّین) و جامهای پر از شراب ناب.
|
| لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُونَ ﴿19﴾ |
| نه هرگز از آنها (هر چه نوشند) دردسری یابند و نه مستی عقل و رنج خمار کشند.
|
| وَفَاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿20﴾ |
| و میوه خوش از هر چه برگزینند،
|
| وَلَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ﴿21﴾ |
| و گوشت مرغان و هر غذا که مایل باشند،
|
| وَحُورٌ عِينٌ ﴿22﴾ |
| و زنان سیه چشم زیبا صورت،
|
| كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ ﴿23﴾ |
| که (در بهاء و لطافت) چون درّ و لؤلؤ مکنونند (بر آنها مهیّاست).
|
| جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿24﴾ |
| (این نعمتهای الهی) پاداش اعمال نیک آن بهشتیان است.
|
| لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿25﴾ |
| نه آنجا هیچ حرفی لغو و بیهوده شنوند و نه به یکدیگر گناهی بربندند.
|
| إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا ﴿26﴾ |
| هیچ جز سلام و تحیّت و احترام هم نگویند و نشنوند.
|
| وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ ﴿27﴾ |
| و اصحاب یمین هم چه خوش روزگارند!
|
| فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ ﴿28﴾ |
| در سایه درختان سدر پرمیوه بیخار.
|
| وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ ﴿29﴾ |
| و درختان پربرگ سایهدار.
|
| وَظِلٍّ مَمْدُودٍ ﴿30﴾ |
| و در سایه بلند درختان.
|
| وَمَاءٍ مَسْكُوبٍ ﴿31﴾ |
| و در طرف نهر آبهای روان زلال.
|
| وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ﴿32﴾ |
| و میوههای بسیار.
|
| لَا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ﴿33﴾ |
| که هیچ وقت منقطع نشود و هیچ کس بهشتیان را از آن میوهها منع نکند.
|
| وَفُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ ﴿34﴾ |
| و فرشهای پربها (یا فراش و زنان زیبا).
|
| إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً ﴿35﴾ |
| که آنها را ما در کمال حسن و زیبایی بیافریدهایم.
|
| فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا ﴿36﴾ |
| و همیشه آن زنان را با کره گردانیدهایم.
|
| عُرُبًا أَتْرَابًا ﴿37﴾ |
| و شوهر دوست و با غنج و ناز و جوان و همسالان دلنواز.
|
| لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿38﴾ |
| این نعمتهای بهشتی مخصوص اصحاب یمین است.
|
| ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿39﴾ |
| که جمعی از پیشینیان،
|
| وَثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿40﴾ |
| و جمعی از امت رسول آخر زمان هستند.
|
| وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿41﴾ |
| و اما اصحاب شومی و شقاوت (که نامه عملشان به دست چپ است) چقدر روزگارشان سخت است!
|
| فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ﴿42﴾ |
| آنها در عذاب باد سموم و آب گرم باشند.
|
| وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ ﴿43﴾ |
| و سایهای از دود آتش دوزخ.
|
| لَا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ﴿44﴾ |
| که نه هرگز سرد شود و نه خوش نسیم گردد.
|
| إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿45﴾ |
| این عذاب آنها را بدین سبب است که از این پیش به ناز و نعمت پرداختند.
|
| وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ ﴿46﴾ |
| و بر گناه بزرگ (شرک و عناد) لجاجت و اصرار داشتند.
|
| وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿47﴾ |
| و دایم میگفتند: آیا ما چون مردیم و خاک و استخوان پوسیده شدیم باز هم ما زنده میشویم؟
|
| أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿48﴾ |
| و آیا پدران گذشته ما زنده خواهند شد؟
|
| قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ ﴿49﴾ |
| بگو: البته تمام خلق اولین و آخرین،
|
| لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ﴿50﴾ |
| همه در وعده گاه روز معیّن محشر گرد آورده میشوند.
|
| ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ ﴿51﴾ |
| آن گاه شما ای گمراهان منکر (قیامت).
|
| لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ ﴿52﴾ |
| از درخت زقّوم تلخ دوزخ البته خواهید خورد.
|
| فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿53﴾ |
| تا آنکه شکم را از آن پر میسازید.
|
| فَشَارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ ﴿54﴾ |
| آنگاه همه از آب گرم جهنم بر روی آن میآشامند.
|
| فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ ﴿55﴾ |
| بدانسان از عطش، آن آب را مینوشید که شتران تشنه آب میآشامند.
|
| هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ ﴿56﴾ |
| این است طعام و شراب کافران در روز جزا.
|
| نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿57﴾ |
| ما شما را بیافریدیم پس چرا تصدیق نمیکنید؟
|
| أَفَرَأَيْتُمْ مَا تُمْنُونَ ﴿58﴾ |
| آیا ندیدید (و به حقیقت در نیافتید) که نخست شما نطفهای (بیقدر و قابلیّت) بودید؟
|
| أَأَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ ﴿59﴾ |
| آیا شما خود آن نطفه را (به صورت فرزند انسان) میآفرینید یا ما آفرینندهایم؟
|
| نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿60﴾ |
| ما مرگ را بر همه شما مقدّر ساختیم و هیچ کس بر قدرت ما سبق نتواند برد.
|
| عَلَىٰ أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿61﴾ |
| در اینکه شما را فانی کرده و خلقی دیگر مثل شما بیافرینیم و شما را به صورتی (در جهانی دیگر) که اکنون از آن بیخبرید برانگیزیم.
|
| وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿62﴾ |
| و بیشک شما از نشأه اوّل خود آگاه شدید (که از عدم به وجودتان آوردیم) پس چرا متذکر (عالم آخرت) نمیشوید؟
|
| أَفَرَأَيْتُمْ مَا تَحْرُثُونَ ﴿63﴾ |
| آیا دیدید تخمی را که در زمین میکارید؟
|
| أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ﴿64﴾ |
| آیا شما آن تخم را میرویانید یا ما رویانندهایم؟
|
| لَوْ نَشَاءُ لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿65﴾ |
| اگر ما بخواهیم کشت و زرع شما را خشک و تباه میسازیم تا با حسرت و ندامت به سخنان بیهوده پردازید.
|
| إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿66﴾ |
| (و گویید) که ما سخت در زیان و غرامت افتادیم.
|
| بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿67﴾ |
| بلکه به کلی محروم گردیدیم.
|
| أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ ﴿68﴾ |
| آیا آبی را که شما مینوشید متوجهید؟
|
| أَأَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ ﴿69﴾ |
| آیا شما آن آب را از ابر فرو ریختید یا ما نازل ساختیم؟
|
| لَوْ نَشَاءُ جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿70﴾ |
| اگر میخواستیم آن آب را شور و تلخ میگردانیدیم، پس چرا شکرگزاری نمیکنید؟!
|
| أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ ﴿71﴾ |
| آیا آتشی که روشن میکنید مینگرید؟
|
| أَأَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِئُونَ ﴿72﴾ |
| آیا شما درخت آن را آفریدید یا ما آفریدیم؟
|
| نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِلْمُقْوِينَ ﴿73﴾ |
| ما آن را مایه پند و عبرت و توشه مسافران (کوه و بیابان عالم) گردانیدیم.
|
| فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿74﴾ |
| پس (ای رسول) به نام بزرگ خدای خود تسبیح گو.
|
| فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ ﴿75﴾ |
| سوگند به مواقع نزول ستارگان (یا آیات کریمه قرآن).
|
| وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿76﴾ |
| و این سوگند اگر بدانید بسی سوگند بزرگی است.
|
| إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ ﴿77﴾ |
| که این قرآن کتابی بسیار بزرگوار و سودمند و گرامی است.
|
| فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ ﴿78﴾ |
| که در لوح محفوظ سرّ حق مقام دارد.
|
| لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ﴿79﴾ |
| که جز دست پاکان (و فهم خاصّان) بدان نرسد.
|
| تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿80﴾ |
| تنزیلی از پروردگار عالم است.
|
| أَفَبِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ ﴿81﴾ |
| آیا با این سخن (آسمانی) باز انکار و نفاق میورزید؟
|
| وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿82﴾ |
| و بهره خود را تکذیب آن قرار میدهید؟
|
| فَلَوْلَا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ ﴿83﴾ |
| پس چرا هنگامی که جان کسی به گلو رسد.
|
| وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ ﴿84﴾ |
| و شما وقت مرگ (بر بالین آن مرده حاضرید و او را) مینگرید.
|
| وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلَٰكِنْ لَا تُبْصِرُونَ ﴿85﴾ |
| و ما به او از شما نزدیکتریم لیکن شما بصیرت ندارید.
|
| فَلَوْلَا إِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿86﴾ |
| پس چرا اگر حیات به دست شما و طبیعت است و شما را آفرینندهای نیست.
|
| تَرْجِعُونَهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿87﴾ |
| روح را دوباره به بدن مرده باز نمیگردانید اگر راست میگویید؟
|
| فَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ ﴿88﴾ |
| پس (بدانید آن که بمیرد) اگر از مقربان درگاه خداست.
|
| فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ ﴿89﴾ |
| آنجا در آسایش و نعمت و بهشت ابدی است.
|
| وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿90﴾ |
| و اگر از اصحاب یمین است.
|
| فَسَلَامٌ لَكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿91﴾ |
| پس (وی را بشارت دهید که) تو را (از هر رنج و درد و الم) ایمنی و سلامت است.
|
| وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ ﴿92﴾ |
| و اما اگر از منکران و گمراهان است.
|
| فَنُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ ﴿93﴾ |
| نصیبش حمیم جهنم است.
|
| وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿94﴾ |
| و جایگاهش آتش دوزخ است.
|
| إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ ﴿95﴾ |
| این (وعد و وعید) البته یقین و حق و حقیقت است.
|
| فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿96﴾ |
| پس به نام بزرگ خدای خود تسبیح گوی.
|
