اين سوره مكي است و 44 آيه دارد.
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ |
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ ﴿1﴾ |
| سائلی از عذاب قیامت که وقوعش حتمی است (از رسول) پرسید (که آن عذاب چه مردمی راست).
|
| لِلْكَافِرِينَ لَيْسَ لَهُ دَافِعٌ ﴿2﴾ |
| (بداند که) بر فرقه کافران است و هیچ کس از آنان دفع نتواند کرد.
|
| مِنَ اللَّهِ ذِي الْمَعَارِجِ ﴿3﴾ |
| که آن عذاب از (قهر) خدای مالک آسمانهاست (یا مراد عذاب واقع بر نعمان بن حارث است که به نصب خلافت علی علیه السلام بر رسول صلی اللّه علیه و آله و سلّم اعتراض کرد، رسول صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمود: به امر خدا کردم. او گفت: اگر چنین است خدایا بر من عذابی فرست. فورا سنگی از آسمان بر فرقش رسید و هلاک شد).
|
| تَعْرُجُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ ﴿4﴾ |
| فرشتگان و روح الامین (برای اخذ فرمان) به سوی (عرش) خدا بالا روند در روزی که مدتش پنجاه هزار سال خواهد بود.
|
| فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا ﴿5﴾ |
| پس صبر نیکو پیش گیر.
|
| إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيدًا ﴿6﴾ |
| که این مردم آن روز را بسیار دور (از امکان) بینند.
|
| وَنَرَاهُ قَرِيبًا ﴿7﴾ |
| و ما نزدیک (به وقوع) میبینیم.
|
| يَوْمَ تَكُونُ السَّمَاءُ كَالْمُهْلِ ﴿8﴾ |
| روزی که آسمان چون فلز گداخته شود.
|
| وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ ﴿9﴾ |
| و کوهها مانند پشم زده متلاشی گردند.
|
| وَلَا يَسْأَلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا ﴿10﴾ |
| و هیچ کس از خویش خود جویا نشود.
|
| يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ ﴿11﴾ |
| چون حقیقت حالشان به آنها بنمایند آن روز کافر بدکار آرزو کند که کاش توانستی فرزندانش را فدای خود سازد و از عذاب برهد.
|
| وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِيهِ ﴿12﴾ |
| و هم زن و برادرش.
|
| وَفَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ ﴿13﴾ |
| و هم خویشان و قبیلهاش را که همیشه حمایتش میکردند.
|
| وَمَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنْجِيهِ ﴿14﴾ |
| و هر که را روی زمین است خواهد همه را فدای خویش گردند تا مگر او را (از آن عذاب) برهاند.
|
| كَلَّا ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿15﴾ |
| و هرگز نجات نیابد که آتش دوزخ بر او شعلهور است.
|
| نَزَّاعَةً لِلشَّوَىٰ ﴿16﴾ |
| تا سر و صورت و اندمش پاک بسوزد.
|
| تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿17﴾ |
| دوزخ کسی را میخواند که از خدا رو گردانیده و با حق مخالفت کرده.
|
| وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰ ﴿18﴾ |
| و مال دنیا را جمع کرده و همه را ذخیره نموده است.
|
| إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿19﴾ |
| که انسان مخلوقی طبعا سخت حریص و بیصبر است.
|
| إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا ﴿20﴾ |
| چون شر و زیانی به او رسد سخت جزع و بیقراری کند.
|
| وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿21﴾ |
| و چون مال و دولتی به او رو کند منع (احسان) نماید.
|
| إِلَّا الْمُصَلِّينَ ﴿22﴾ |
| مگر نماز گزاران حقیقی.
|
| الَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ ﴿23﴾ |
| آنان که دایم در نماز (و طاعت الهی) عمر گذرانند.
|
| وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ ﴿24﴾ |
| و آنان که در مال و دایی خود حقّی معیّن و معلوم گردانند.
|
| لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ ﴿25﴾ |
| تا به فقیران سائل و فقیران آبرومند محروم رسانند.
|
| وَالَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿26﴾ |
| و آنان که روز قیامت و جزا را تصدیق کنند.
|
| وَالَّذِينَ هُمْ مِنْ عَذَابِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ ﴿27﴾ |
| و آنان که از قهر و عذاب خدای خویش سخت ترسانند.
|
| إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ ﴿28﴾ |
| که از عذاب خدا هیچ کس ایمن نتواند بود.
|
| وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ ﴿29﴾ |
| و آنان که اندام خود را (از شهوت رانی) نگاه میدارند.
|
| إِلَّا عَلَىٰ أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿30﴾ |
| مگر بر زنان حلال و کنیزان ملکی خویش که (از اعمال شهوت با آنها) هیچ ملامت ندارند.
|
| فَمَنِ ابْتَغَىٰ وَرَاءَ ذَٰلِكَ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْعَادُونَ ﴿31﴾ |
| و هر که غیر از این جوید اینان به حقیقت متعدی و ستمکارند.
|
| وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ ﴿32﴾ |
| و آنان که امانت و عهد و پیمانشان را رعایت کنند.
|
| وَالَّذِينَ هُمْ بِشَهَادَاتِهِمْ قَائِمُونَ ﴿33﴾ |
| و آنان که برای گواهی به حق قیام کنند.
|
| وَالَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿34﴾ |
| و آنان که نماز خود را (به وقت و شرایط و حضور قلب) محافظت کنند.
|
| أُولَٰئِكَ فِي جَنَّاتٍ مُكْرَمُونَ ﴿35﴾ |
| آنان در باغها (ی بهشت ابد) با عزّت و احترام متنعّمند.
|
| فَمَالِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿36﴾ |
| (ای رسول) چه شده است کافران را که (با تمسخر) به جانبت میشتابند؟!
|
| عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِينَ ﴿37﴾ |
| از راست و چپ گروه گروه (باز پراکنده میشوند و به دین خدا نمیگروند).
|
| أَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ ﴿38﴾ |
| آیا هر یک طمع دارند که باز آنها را در بهشت با ناز و نعمت داخل کنند؟!
|
| كَلَّا ۖ إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِمَّا يَعْلَمُونَ ﴿39﴾ |
| هرگز این نشود (چون) آنها خود میدانند که ما آنها را از چه (نطفه پستی) آفریدهایم (باز به آفریننده خود ایمان نمیآورند و به کفر میشتابند و طمع آن دارند که چون مؤمنان به بهشت روند).
|
| فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ ﴿40﴾ |
| چنین نیست، سوگند به خدای مشرقها و مغربها که ما قادریم.
|
| عَلَىٰ أَنْ نُبَدِّلَ خَيْرًا مِنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿41﴾ |
| که به جای آنها خلقی بهتر از آنها بیافرینیم و هرگز کسی (به قدرت و قوت) بر ما سبقت نخواهد یافت.
|
| فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتَّىٰ يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ ﴿42﴾ |
| پس آنها را به کفر و ضلالت خود بگذار که به بازیچه دنیا دل بازند تا با روزی که وعده عذاب آنهاست رو به رو شوند.
|
| يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ ﴿43﴾ |
| آن روزی که به سرعت سر از قبرها برآورده، گویی به سوی بتها (و نتیجه پرستش غیر خدا) میشتابند.
|
| خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۚ ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَانُوا يُوعَدُونَ ﴿44﴾ |
| در حالی که چشمهاشان (از هول و وحشت قیامت) به خواری فرو افتاده و ذلّت (کفر و عصیان) بر آنها احاطه کرده، این همان روزی است که به آنها وعده میدادند.
|
