اين سوره مكي است و 30 آيه دارد.
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ |
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| وَالْفَجْرِ ﴿1﴾ |
| قسم به صبحگاه (هنگامی که خدا جهان را به نور خورشید تابان روشن میسازد).
|
| وَلَيَالٍ عَشْرٍ ﴿2﴾ |
| و قسم به ده شب (اول ذیحجه که بندگان خدا به دعا و ذکر مشغولند).
|
| وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ﴿3﴾ |
| قسم به حق جفت (که کلیه موجودات عالم است) و به حقّ فرد (که ذات یکتای خداست).
|
| وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿4﴾ |
| و قسم به شب تار هنگامی که برود.
|
| هَلْ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ ﴿5﴾ |
| آیا در این امور که (قسم به آنها یاد شد) نزد اهل خرد لیاقت سوگند نیست؟
|
| أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿6﴾ |
| آیا ندیدی که خدای تو با عاد (قوم هود) چه کرد؟
|
| إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ﴿7﴾ |
| و نیز به اهل شهر ارم (یا قوم ارم) که صاحب قدرت و عظمت بودند چگونه کیفر داد؟
|
| الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ ﴿8﴾ |
| در صورتی که مانند آن شهری (در استحکام و بزرگی و تنعّم) در بلاد عالم ساخته نشده بود.
|
| وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ﴿9﴾ |
| و نیز به قوم ثمود که در دل آن وادی سنگ را شکافته و کاخها بر خود از سنگ میساختند چه کیفر سخت داد؟
|
| وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ ﴿10﴾ |
| و نیز فرعون (و فرعونیان) را که صاحب قدرت و سپاه بسیار بود (چگونه به دریای هلاک غرق نمود).
|
| الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ ﴿11﴾ |
| آنان که در روی زمین ظلم و طغیان کردند.
|
| فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ ﴿12﴾ |
| و بسیار فساد و فتنه انگیختند.
|
| فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿13﴾ |
| تا آنکه خدای تو بر آنها تازیانه عذاب پی در پی فرستاد.
|
| إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ ﴿14﴾ |
| خدای تو البته در کمینگاه (ستمکاران) است.
|
| فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ﴿15﴾ |
| اما انسان (کم ظرف ضعیف بی صبر) چون خدا او را برای آزمایش و امتحان کرامت و نعمتی بخشد در آن حال (مغرور ناز و نعمت شود و) گوید: خدا مرا عزیز و گرامی داشت.
|
| وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ ﴿16﴾ |
| و چون او را باز برای آزمودن تنگ روزی کند (دلتنگ و غمین شود و) گوید: خدا مرا خوار گردانید.
|
| كَلَّا ۖ بَلْ لَا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ﴿17﴾ |
| چنین نیست بلکه (به گناه بخل و طمع خوار شوید چون) هرگز یتیم نوازی نکنید.
|
| وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ ﴿18﴾ |
| و فقیر را بر سفره طعام خود به میل و رغبت ننشانید.
|
| وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَمًّا ﴿19﴾ |
| و مال ارث را به تمامی میخورید (و مراعات حق وارثان ضعیف مانند زنان و دختران و صغیران را نمیکنید).
|
| وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ﴿20﴾ |
| و سخت فریفته و مایل به مال دنیا میباشید (و به ثواب آخرت هیچ نمیپردازید).
|
| كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ﴿21﴾ |
| چنین نیستت (که دنیا طلبان پندارند روز قیامتی نیست) روزی کهه (از زلزله پی در پی) زمین به کلی خرد و متلاشی شود.
|
| وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ﴿22﴾ |
| و (آن هنگام امر) خدا و فرشتگان صف در صف به عرصه محشر آیند.
|
| وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ وَأَنَّىٰ لَهُ الذِّكْرَىٰ ﴿23﴾ |
| و آن روز جهنم را (پدید) بیاورند، همان روز آدمی متذکر کار خود گردد، و آن تذکر چه سود به حال او بخشد؟
|
| يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي ﴿24﴾ |
| (با حسرت و ندامت) گوید: ای کاش برای زندگانی ابدی امروزم کار خیری انجام میدادم.
|
| فَيَوْمَئِذٍ لَا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ﴿25﴾ |
| و آن روز به مانند عذاب خدا هیچ کس عذاب نکند.
|
| وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿26﴾ |
| و به مانند به بند هلاک کشیدن او هیچ کس به بند نکشد.
|
| يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿27﴾ |
| (آن هنگام به اهل ایمان خطاب لطف رسد که) ای نفس (قدسی) مطمئن و دل آرام.
|
| ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً ﴿28﴾ |
| به حضور پروردگارت باز آی که تو خشنود به (نعمتهای ابدی) او و او راضی از توست.
|
| فَادْخُلِي فِي عِبَادِي ﴿29﴾ |
| باز آی و در صف بندگان خاص من در آی.
|
| وَادْخُلِي جَنَّتِي ﴿30﴾ |
| و در بهشت من داخل شو.
|
