اين سوره مكي است و 15 آيه دارد.
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ |
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا ﴿1﴾ |
| قسم به آفتاب و تابش آن (هنگام رفعتش).
|
| وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا ﴿2﴾ |
| و قسم به ماه آن گاه که در پی آفتاب تابان در آید.
|
| وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا ﴿3﴾ |
| و قسم به روز هنگامی که جهان را روشن سازد.
|
| وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا ﴿4﴾ |
| و به شب وقتی که عالم را در پرده سیاهی کشد.
|
| وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا ﴿5﴾ |
| و قسم به آسمان بلند و آن که این کاخ رفیع را بنا کرد.
|
| وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا ﴿6﴾ |
| و به زمین و آن که آن را بگسترد.
|
| وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا ﴿7﴾ |
| و قسم به نفس ناطقه انسان و آن که او را نیکو به حد کمال بیافرید.
|
| فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا ﴿8﴾ |
| و به او شر و خیر او را الهام کرد.
|
| قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا ﴿9﴾ |
| (قسم به این آیات الهی) که هر کس نفس ناطقه خود را از گناه و بدکاری پاک و منزه سازد به یقین (در دو عالم) رستگار خواهد بود.
|
| وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا ﴿10﴾ |
| و هر که او را (به کفر و گناه) پلید گرداند البته (در دو جهان) زیانکار خواهد گشت.
|
| كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا ﴿11﴾ |
| طایفه ثمود از غرور و سرکشی (پیغمبر خود صالح را) تکذیب کردند.
|
| إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا ﴿12﴾ |
| هنگامی که شقیترینشان (قدار بن سالف) بر انگیخته شد (تا ناقه صالح را پی کند).
|
| فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا ﴿13﴾ |
| و رسول خدا (صالح) به آنها گفت: این ناقه آیت خداست، از خدا بترسید و آن را سیراب گردانید.
|
| فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا ﴿14﴾ |
| آن قوم رسول را تکذیب و ناقه او را پی کردند، خدا هم آنان را به کیفر (ظلم و) گناهشان هلاک ساخت و شهرشان را با خاک یکسان نمود.
|
| وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا ﴿15﴾ |
| و هیچ باک از هلاک آنها نمیداشت (یا آنها هیچ از عاقبت بدگناه خود نمیترسیدند).
|
