اين سوره مكي است و 11 آيه دارد.
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ |
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| وَالضُّحَىٰ ﴿1﴾ |
| قسم به روز روشن (یا هنگام ظهر آن).
|
| وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿2﴾ |
| و قسم به شب به هنگام آرامش آن.
|
| مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿3﴾ |
| که خدای تو هیچ گاه تو را ترک نگفته و بر تو خشم ننموده است (چهل روز بر رسول وحی نیامد، دشمنان به طعنه گفتند: خدا از محمد قهر کرده. این آیه رد بر آنهاست).
|
| وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولَىٰ ﴿4﴾ |
| و البته عالم آخرت برای تو بسی بهتر از نشأه دنیاست.
|
| وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰ ﴿5﴾ |
| و پروردگار تو به زودی به تو چندان عطا کند که تو راضی شوی (در دنیا نصرت و در آخرت مقام شفاعت به تو بخشد).
|
| أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَىٰ ﴿6﴾ |
| آیا خدا تو را یتیمی نیافت که در پناه خود جای داد؟
|
| وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَىٰ ﴿7﴾ |
| و تو را (در بیابان مکه) ره گم کرده و حیران یافت (در طفولیت که حلیمه دایهات آورد تا به جدّت عبد المطّلب سپارد در راه مکه گم شدی، حلیمه و عبد المطلب سخت پریشان شدند و خدا زود آنها را به تو) ره نمایی کرد.
|
| وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَىٰ ﴿8﴾ |
| و باز تو را فقیر (الی الله) یافت (به دولت نبوت) توانگر کرد (و نعمت رسالت عطا نمود).
|
| فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿9﴾ |
| پس تو هم یتیم را هرگز میازار.
|
| وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿10﴾ |
| و فقیر و گدای سائل را به زجر مران.
|
| وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿11﴾ |
| و اما نعمت پروردگارت را (که مقام نبوت و تقرب کامل به خدا یافتی، بر امت) باز گو.
|
